Piękny staw leśny.

Rozmnażanie płazów jest bardzo widowiskowe. Samce ropuch wskakują samicy na plecy i obejmują ją na kilka godzin w morderczym uścisku zwanym ampleksus (amplexus). Dzięki temu wnoszone są do wody i tam w momencie uwalniania przez samicę jaj – skrzeku, zapładniają je.

Bardzo sympatyczny jest widok ropuchy z doklejonym na jej plecach samcem. Wyglądają jak dobrana parka. Czasem kilku samców na raz chce objąć w ampleksus jedną samicę. I wtedy jest problem i przepychanki.

Filmik nakręcony amatorsko o płazach, konkretnie o rozmnażaniu ropuch. Zwróćcie uwagę na żabią muzykę, wydawane przez płazy głosy godowe.

Żaby i ropuchy, jak się im bliżej przyjrzeć to naprawdę fajne stworzenia. Płazy po prostu są fajne.

Dla nas, turystów z Polski, łowienie piranii, to była atrakcja sama w sobie. Spoglądaliśmy w mętne wody zatoki i nikt nie zebrałby w sobie tyle odwagi, aby zanurzyć w niej choć palec.

Filmik z łowienia piranii krótki, ale i warunki były niecodzienne. Nie było czasu na robienie zdjęć, trzeba było moczyć kij i pilnować, aby piranie nie zjadły całej przynęty. Co też mi zrobiły. Po kilku minutach prób, było jej coraz mniej i mniej i zamiast krwiożerczej ryby wyciągnąłem pusty haczyk.

Krwiożercza pirania w całej okazałości o centymetr od mojego palca.

Delta Orinoko leży w deszczowych lasach równikowych, a więc co chwilę woda lała nam się na głowę. Wyglądaliśmy nie specjalnie imponująco, przemoczeni i ściorani marszem przez dżungle, ale humory doskonale dopisywały.

Rzeka Bentota, dla osób przybywających ze strefy umiarkowanego klimatu, to po prostu czysta egzotyka i dzicz. Jej brzegi porastają bujne lasy namorzynowe, pełne ptaków i innych zwierząt.

Wynajętą motorówką, wraz z przewodnikiem i sternikiem opuściliśmy plażę i zagłębiliśmy się w bujny, namorzynowy labirynt.

I raptem świat z żółto-błękitnego koloru plaż i oceanu, robi się zielony na wszelkie możliwe odcienie zieloności. Wprost z rzeki wyrastają bujne korzenie namorzynowych drzew. Setki i tysiące korzeni tworzy bujną plątaninę. Łączy się ona ponad naszymi głowami i zamyka dopływ słońca. Nagle znajdujesz się w półmroku. Aparat fotograficzny dostaje świra nie potrafiąc poradzić sobie z ogromnie kontrastowym światłem.

Nasz przewodnik Nadeen (doskonale mówiący po polsku) potrafił wyjść z siebie, aby wyszukać wszelkie możliwe atrakcje.

Krokodyl wygrzewający się na pniu. Osobnik niewielki, więc gdzieś niedaleko muszą być i rodzice.

Mały krokodylek.

Słynny kameleon czekał na nas przebierając piękny zielonawy odcień.

Wspaniałe warany. Biała żaba na drzewie. Inny świat.

Oczywiście w lasach mangrowych nad Bentotą są przede wszystkim ptaki, reprezentowane przez bardzo liczną rodzinę zimorodków. Od takich podobnych do naszego ślicznego, polskiego zimorodka, do zimorodka wielkości kury siedzącej na drzewie. Naprawdę, aż serce zaczyna mocniej bić na takie widoki.

Scena jak z filmu, po płyciźnie przechadzają się warany, a czaple polują na kolejny posiłek.

No i liczne nietoperze. Nie wiem, co to za gatunek, ale były ogromne. Spokojnie zwisały sobie główkami na dół z najwyższych gałęzie drzew. Przewodnik wskoczył na jedno takie drzewo, niczym tarzan wdrapał się na nie i potrząsając przepłoszył je. Przez pięć minut nietoperze krążyły ponad głowami. Widok fantastyczny. Do tego liczne czaple białe, kormorany. Nad zatoką, ponad głowami krążą ogromne stada pustułek.

Na koniec podpłynęliśmy do przeuroczej knajpki.

Ustawiona na palach nad brzegiem rzeki. Podłoga zrobiona ze splecionych mocno gałęzi i desek. Siadasz sobie w cieniu przy stoliku, raptem robi się chłodno i przyjemnie. Do środka dostaje się orzeźwiający wiaterek. Nie wiem skąd tam mają zimne piwo, ale w takiej scenerii smakowało wprost wybornie, podobnie jak tradycyjny na Sri Lance napój z kokosa królewskiego pity przez rurkę. Ciepły, ma taki trochę lurowaty smak, ale zimny ….. mniam.

Kilkugodzinna wycieczka, za dwanaście, czy piętnaście dolarów, dostarcza całą, niewyobrażalną masę wrażeń.

Rybak na rzece Bentota.

Rozrastają się nad brzegami mórz i oceanów. W zależności od poziomu wody, lasy namorzynowe są okresowo zalewane i osuszane. Słonolubne drzewa przystosowały się do tego, wykształcając specyficznie wyglądający system korzeniowy. Wygląda to bardzo malowniczo i niesamowicie egzotycznie.

Pomiędzy korzeniami, na nich, oraz w koronach drzew tętni bogate życie. Królują oczywiście ptaki, ale nie brakuje węży, krokodyli, płazów, małż.

Lasy namorzynowe na Sri Lance. Rzeka Bentota, obok znanego kurortu turystycznego Beruwela. Więcej w relacji ze rejsu pośród mangrowców we wpisie Rejs po egzotycznej rzece Bentota.

Niestety, lasy namorzynowe bardzo szybko znikają z naszej planety. Głównym ich wrogiem jest o ironio, turystyka. Wycinane są całe wybrzeża magrowców, aby w ich miejscu utworzyć plaże i hotele dla wylegujących się na leżakach turystów. I potem taki ktoś wraca do domu i mówi, że był na Sri Lance, a w sumie to, nie wiedział tego co najciekawsze.

Najbardziej rozpowszechniony z mangrowców, to mangrowiec czerwony. Tworzy on lasy namorzynowe u wybrzeży Atlantyku i Pacyfiku (Australia, Ameryka Północna i Południowa, Zachodnia Afryka).

Sri Lanka, ujście rzeki Bendota. Waran na Sri Lance pomimo, że mniejszy od słynnych smoków z Komodo, też robi wrażenie. Piękne zwierze.

Do zdjęć przygrywa muzyka klasyków polskiej muzyki – Czerwonych Gitar. Ileż to lat zachwycają i wzruszają kolejne pokolenia.

Czerwone Gitary – Jesień idzie przez park
Jesień … Liść ostatni już spadł.
Jesień … Deszcz zmył butów Twych ślad.
Jesień idzie ku mnie przez park.

Wczoraj minął miesiąc, jak list
Przyniósł mi listonosz, a dziś
Tylko nosi liście tu wiatr.

Co do filmików, to wszystkie polecam oglądać zawsze w większym rozmiarze, po kliknięciu w ikonkę YouTube.

Kolory, kolory i jeszcze raz kolory jesieni.

To, to radosny był dzień,
Gdy zapewniałaś mnie, że
Nic nie rozdzieli nas już,
Że co dzień list będziesz słać do mnie.

Jesień … Liść ostatni już spadł.
Popatrz – plaża jak biały kwiat.
Zima idzie ku mnie przez park.

Szybko przyjdzie wiosna i żar ,
Lato, i wakacje, i park,
W którym znajdę cienie wśród drzew.

Znów szybko miną nam dni,
Znów będziesz powtarzać mi,
Że nie rozdzieli nas nic,
Że co dzień list będziesz słać do mnie.

Jesień … Znowu czekam na list.
Jesień … Zamiast listu mam liść.
Jesień … Z inną idę przez park …

Z inną idę przez park …

Niby nic takiego wielkiego, zwykły, polski las mieszany. Trochę dębów, brzóz i sosen. Ale to właśnie w takim „swoim”, najbliższym otoczeniu przeżywamy wiele chwil i znamy je o każdej porze dnia i roku.

Do ilustracji tych zdjęć posłużyłem się utworem Jesień, granym przez SDM, czyli Stare Dobre Małżeństwo

Jesień

Zanurzać zanurzać się
w ogrody rudej jesieni
i liście zrywać kolejno
jakby godziny istnienia

Chodzić od drzewa do drzewa
od bólu i znowu do bólu
cichutko krokiem cierpienia
by wiatru nie zbudzić ze snu

I liście zrywać bez żalu
z uśmiechem ciepłym i smutnym

(a piosenka kończy się całkiem smutno więc to wyciąłem, bo po co nam takie smutki)

Czerwony, jesienny liść.

Młode, czerwone dęby wytrwale przebijają się w górę i walczą o swoje miejsce w lesie.

Dorosły dąb czerwony.

Las Łabędzki w Gliwicach.

Te mewy, to padlinożercy, posilający się zdechłym gołębiem. Scena dość dla nas ludzi dramatyczna, ale przyroda, to przecież ciągła walka w łańcuchu pokarmowym.

Padlinożercy w Dublinie.

Jeżyn czarne granaty…

Sierpień kończy upalnie
w dniach kolejnych ze słońcem,
wietrzyk z cicha, układnie
pieści liście zielone.

Jeżyn czarne granaty
zapraszają na ucztę,
lata ciepłem nagrzany
o tym piosnkę zanucę.

W tym roku w Beskidach jeżyny obrodziły jak co roku. Rekompensowało to, słabsze plony jagód. Turystów też jakby trochę mniej, więc kto łakomy, to ma rozkoszne zajęcie :)

Nie wiem, co jest w owocach leśnych, ale ich zrywanie i zjadanie zawsze przynosi niesamowitą satysfakcję, nie porównywalną z owocami kupowanymi w sklepie.

A takie dojrzałe, słodziutkie jeżyny …. mniam. Te znalazłem na stokach Romanki, w Sopotni Wielkiej. A poprzednia moja, tegoroczna wyżerka (inne słowo nie byłoby tutaj adekwatne), miała miejsce na stokach Ostrego, w Beskidzie Śląsko-Morawskim.

[...]

Dziś żurawie na niebie
z krzykiem krążą w kominie,
pewne, że wiatr zaniesie
w dal ich całą rodzinę.

Czaple sterczą na polu
głową kręcąc wokoło,
niczym z wyżyn balkonu
wierząc w sukces polowań.
-autor nieznany, znalazłem tutaj

Remiz buduje gniazdo w postaci charakterystycznej rękawicy. Przyczepia ją do wierzbowych witek i gdy jest już prawie gotowe prezentuje wybrance. Aby jej lepiej zabłysnąć rozpoczyna budową kilku gniazd. Kapryśna panna może sobie wtedy wybrać najładniejsze. Cóż, prawie jak ludzie.

Filmik nakręcony metodą digiscoping za pomocą aparatu kompaktowego i lunety.

Ten ciemno-brunatny kolor naszego satelity jest wprost zachwycający!

Podczas zaćmienia Księżyc przeszedł prawie dokładnie, centralnie przez środek cienia Ziemi. Jak przystało na XXI wiek, zjawisko można było obserwować nie odrywając oczu od komputera na wielu stronach internetowych. To synonim naszych czasów, że jak czegoś nie ma w internecie, to znaczy, że nie istnieje ;)

Kto ukradł Księżyc, czyli wychodzenie ze stożka cienia Ziemi.

Ptaki w karmniku:

• sikorka bogatka
• sikorka modraszka
• kos
• dzięcioł duży
• kowalik
• dzwoniec
• jer
• zięba
• kawka
• gawron
• czyż
• czeczotka
• mazurek
• sójka
• sierpówka
• sroka
• dzięcioł zielony
• bażant
• raniuszek

Karmnik w mieście Gliwice, pięć metrów od chodnika i ulicy, 100 metrów od najbliższych, niewielkich zadrzewień. Dzięki lornetce leżącej na biurku i lunecie stojącej koło niego, można było nieźle zaobserwować ich zwyczaje :)

Warszawa-Bielany, ul. Literacka. Okno, budka lęgowa i kamera internetowa należy do pana Czesława Bajera, który poprzez komputer w Instytucie Podstawowych Problemów Techniki PAN, transmituje obraz na cały świat.

A co widzimy? Sikorkę bogatkę w gnieździe, wysiadującą i odchowującą swoje małe pisklaczki.

Zdjęcia i kamera pochodzą ze strony Czesława Bajera.

Wiosną, robi się cieplej i z zimowych pieleszy wygrzebują się także kleszcze. Małe, ledwo widoczne, krwiożercze stwory.

Po więcej zdjęć kleszcza zapraszam do mojego starego wpisu: Kleszcz, Minolta A200 i makro fotografia. Tam pastwiłem się nad nim na różne fotograficzne sposoby.

Psy łapią kleszcze na potęgę. W zasadzie każdy dzień należy zakończyć przeglądem futrzaka i wyrywaniem wgryzionych w ciało pajęczaków.

Aż się w głowie nie chce pomieścić, że takie maleństwo jak kleszcz, może jeszcze przenosić mniejsze żyjątka, będące powodem groźnych chorób. Wirusowe zapalenie opon mózgowych i borelioza potrafią być bardzo niebezpieczne dla naszego organizmu.

Kleszcze podczas swojego cyklu życiowego przeobrażają się trzykrotnie od larwy, poprzez nimfę, aż do postaci dorosłej. Zmiana każdej postaci wymaga posiłku złożonego z krwi ssaków, płazów, ptaków. Czyli także Twojej i mojej! Brrrrrrrrr

Do zakażenia dochodzi w momencie ukłucia, kiedy do krwi zostają wprowadzone zarazki. A że ślina kleszcza posiada właściwości znieczulające, więc kleszcz może sobie pić krew całkowicie bez wiedzy swojej ofiary.

Sezon się zaczął, znowu po każdym powrocie z lasu trzeba przejrzeć i psa i swoje ubranie. Kleszcz czuwa!

Nie ta jedna roślina, ma taką siłę przebicia kwiatów. Przebiśniegi także wykorzystują pierwsze mocniejsze promienie słońca i przekłuwają śnieg w drodze do niego. Już ich sam kształt, podobny do strzały, to umożliwia.

Wawrzynek wilczełyko opisywałem już nie raz na moim blogu. Teraz spotkanie nastąpiło na Dolnym Śląsku, w Górach Suchych. Gdzieś w okolicach Sokołowska.

Owoce wawrzynka są mocno trujące, ale nikt nie zabroni wąchać rozkosznej woni jego kwiatów. Naprawdę warto przysiąść na ziemi i zatopić się w tym cudownym zapachu! Wrażenia przypominają trochę spotkanie z podkolanem białym. I nie radzę zrywać i zabierać do wazona! Kwiaty zwiędną zanim doniesiesz je do domu, a spotkany po drodze zielony ludzik powinien wlepić solidną karę. Wawrzynek jest przecież pod ochroną!

Na przebiśniegi (kwiat zwany inaczej jako śnieżyczka przebiśnieg) natrafiłem tylko raz i to do tego na stanowisko wtórne, które kiedyś utworzyło się w wyniku ludzkiej ekspansji i trawa sobie nadal.

Spośród licznego grona kwiatów, to właśnie przebiśniegi są głównie symbolem budzącej się wiosny i zakończenia zimy. Potrafią rozwijać się w trudnych, jeszcze zimowych warunkach i przebijać przez płaty śniegu swe białe kwiaty. A te, nawet kształtem przypominają strzałę, która ma przedostać się przez warstwę białego puchu. Ku wiośnie.

Być jak przebiśnieg….

Przebiśniegi piękne jak łabędzie
wcale nie wyrosną wszędzie
Biel i kruchość je cechują
jednak mrozy przetrzymują

Stoją ze spuszczoną głową
Wyglądają wyjątkowo
Tak nieskazitelnie białe
w brudnym świecie – niebywałe !

Z niekłamaną wręcz zazdrością
zachwycam się ich pięknością
Jak pozostać w brudnym świecie
Snieżno-białym…jak to kwiecie?
- Jasia NN

Pomimo chmur udało się dojrzeć superpełnię Księżyca i gołym okiem widać, że jest wyraźnie większy!

Rzut oka na zegar na wieży kościelnej i kontrolne zdjęcie, czy to takie chmury, czy obiektyw zamglony.

Kościół św Bartłomieja, skutecznie mi utrudnia astronomiczne obserwacje z tarasu domu. Od dziecka wyłaziłem nocami na balkon, ale obecnie światła miast skutecznie to utrudniają.

A na koniec jeszcze spojrzenie na okno sąsiadki, gdzieś tam z przeciwka. Kobieta miała fajne papiloty jak stanęła w oknie ;) I jak tu mówić o prywatności w XXI wieku!?

Mała rzecz, a cieszy, kiedy końcem lutego i na początku marca, gdy wszędzie jest jeszcze szaro i buro, oczy cieszy świeża, soczysta zieleń. A to takie proste. Przynieść ze spaceru jeden patyk i wsadzić go do wody :)