Do zdjęć przygrywa muzyka klasyków polskiej muzyki – Czerwonych Gitar. Ileż to lat zachwycają i wzruszają kolejne pokolenia.

Czerwone Gitary – Jesień idzie przez park
Jesień … Liść ostatni już spadł.
Jesień … Deszcz zmył butów Twych ślad.
Jesień idzie ku mnie przez park.

Wczoraj minął miesiąc, jak list
Przyniósł mi listonosz, a dziś
Tylko nosi liście tu wiatr.

Co do filmików, to wszystkie polecam oglądać zawsze w większym rozmiarze, po kliknięciu w ikonkę YouTube.

Kolory, kolory i jeszcze raz kolory jesieni.

To, to radosny był dzień,
Gdy zapewniałaś mnie, że
Nic nie rozdzieli nas już,
Że co dzień list będziesz słać do mnie.

Jesień … Liść ostatni już spadł.
Popatrz – plaża jak biały kwiat.
Zima idzie ku mnie przez park.

Szybko przyjdzie wiosna i żar ,
Lato, i wakacje, i park,
W którym znajdę cienie wśród drzew.

Znów szybko miną nam dni,
Znów będziesz powtarzać mi,
Że nie rozdzieli nas nic,
Że co dzień list będziesz słać do mnie.

Jesień … Znowu czekam na list.
Jesień … Zamiast listu mam liść.
Jesień … Z inną idę przez park …

Z inną idę przez park …

Niby nic takiego wielkiego, zwykły, polski las mieszany. Trochę dębów, brzóz i sosen. Ale to właśnie w takim „swoim”, najbliższym otoczeniu przeżywamy wiele chwil i znamy je o każdej porze dnia i roku.

Do ilustracji tych zdjęć posłużyłem się utworem Jesień, granym przez SDM, czyli Stare Dobre Małżeństwo

Jesień

Zanurzać zanurzać się
w ogrody rudej jesieni
i liście zrywać kolejno
jakby godziny istnienia

Chodzić od drzewa do drzewa
od bólu i znowu do bólu
cichutko krokiem cierpienia
by wiatru nie zbudzić ze snu

I liście zrywać bez żalu
z uśmiechem ciepłym i smutnym

(a piosenka kończy się całkiem smutno więc to wyciąłem, bo po co nam takie smutki)

Czerwony, jesienny liść.

Młode, czerwone dęby wytrwale przebijają się w górę i walczą o swoje miejsce w lesie.

Dorosły dąb czerwony.

Las Łabędzki w Gliwicach.

Las Dąbrowa z zimowej aurze. Słoneczne światło ledwo się przedostaje przez uginające się pod ciężarem śniegu gałęzie drzew.

Wykroty jak w prawdziwej puszczy, a nie 5km od centrum miasta. Narty doskonale sprawdzają się o tej porze roku i urozmaicają sobotni spacer po rezerwacie.

Tylko tutaj, na skraju lasu, swobodnie zagląda światło pod korony drzew. Zachodzące słońce kładzie długie cienie na zabarwione przez nie na różowo połacie lasu.

Dworzec kolejowy Rudy.

Pociąg relacji Rudy – Paproć – Rudy stoi na torze i czeka na odjazd. (wnerwiające paprochy na matrycy w nowym aparacie, na szczęście wyczyścili mi to na gwarancji).

Stara lokomotywownia.

Sygnalizacja kolejowa.

Na czym pociąg jeździ.

Jakoś ten napęd trzeba przenieść.

Wnętrze zabytkowego parowozu. Niby prosty silnik, ale trochę tych pokręteł tam jest!

Zapraszam do odwiedzenia Szlaku Zabytków Techniki i skansenu zabytkowej kolejki wąskotorowej w Rudach.

Krótki filmik dla tych, którym smród i brud nie straszny.

Centrum zarządzania ściekami, czyli główna dyspozytornia oczyszczalni ścieków w Gliwicach.

Błeeeeeeee, czyli ścieki i jeszcze raz ścieki.

Reaktor oczyszczalni ścieków w Gliwicach, gdzie pracowite bakterie rozkładają to cośmy z wodą spuścili

Jeszcze jeden widok na reaktor.

Jaka woda by nie była, ile by w niej g… pływało, czy innego paskudztwa, to koło ratunkowe zawsze może się przydać.

A co pływało można było sobie zobaczyć pod mikroskopem. Upał taki, że nawet żyjątka w próbkach wody pozdychały.

A tą pięknie wyglądającą pożywkę, z cudownymi wprost jak klejnoty złotymi wykwitami bakterii jak chciałem potrzymać w ręce, to pani szybko zareagowała i zamknęła błyskawicznie wieczko: Uwaga! to obok bakterii kałowych największe i najbardziej niebezpieczne paskudztwo! Brrrrrrr.

Gry i zabawy w ramach Industriady, to między innymi montaż na czas instalacji sanitarnej. Szambonurki, na start!

Degustacja herbat. Woda, to nie była na szczęście Kłodniczanka i herbatki każdemu smakowały.

Nie mało wrażeń mieli najmłodsi zamieniający nieśmiertelny płyn do mycia naczyń Ludwik, w eksplodujące wulkany.

Było cymbalistów wielu, czy każdy znalazł dla siebie atrakcję niezależnie od wieku.

Łowienie ryb bez wody, czyli dla służb mundurowych nie ma nic strasznego.

Zapraszam na Szlak Zabytków Techniki Województwa Śląskiego!

Dwubębnowa maszyna wyciągowa firmy Siemens-Schuckertwerke.

Filmik pokazujący pracę tej maszyny i jej operatora ;-)

Szyb Maciej. Główny sygnalizator – „komputer” szybu.

Gdy coś się zepsuje.

Maszyna elektryczna.

Podziemne zakamarki szybu Maciej.

Bogaty program podczas INDUSTRIADY 2010.

INDUSTRIADA, to zwiedzanie zabytków techniki z przewodnikiem, pokazy i konkursy edukacyjne, wystawy, koncerty, kuchnia mniej lub bardziej lokalna, wykłady i prezentacje multimedialne. Jednym słowem promocja wszystkim dostępnymi sposobami.

Konkursów odbyło się cała masa, dzieci i dorośli mieli dużo frajdy, a pogoda wybitnie dopisała wyciskając wiadra potu. Ale co tam!

Szyb Maciej w Zabrzu.

Oczyszczalnia Ścieków w Gliwicach

Dyspozytornia oczyszczalni ścieków w Gliwicach była tego dnia do naszej dyspozycji.

Sympatyczna dziewczyna przekazuje swą naukową pasję młodszemu pokoleniu.

Radiostacja Gliwicka. Wieża – symbol.

Tyle udało mi się odwiedzić jednego dnia i przyjrzeć znanym zabytkom techniki od innej strony.

Jezioro Farskie o świcie. Wszędzie unoszą się mgły i tajemnicze opary.

Na wiosnę w trzcinach, aż gwarno od skrzeczących głosów trzcinnika i trzcinniczków.

Brzegi jeziora zarośnięte są pasem trzcin i pałki.

Po tafli pływają kaczki krzyżówki, łyski, żerują łabędzie nieme.

Jezioro licznie odwiedzają stada mew.

Wokół wszędzie widać bardzo bogate życie. Na uschniętym konarze wystającym z wody przysiadają osuszyć swoje skrzydła na słońcu kormorany. Na skraju szuwarów nieruchomo czai się czapla siwa. Gdzieś przemknie zimorodek. Stada mew krążą w powietrzu powracając z żerowisk. O spotkanych podróżniczkach krążą już legendy.

Rozlewiska na jeziorem.

Bliskość domostw przygania gromady mazurków,

Jeden brzeg Jeziora Farskiego zajmuje „plaża”. Piaskowa łacha, prawie zawsze pełna siewek i odpoczywających mew.

Jezioro Farskie leży w pobliżu budowanego węzła autostrady A4 i A1. Jaki to będzie miało wpływ na tutejszą przyrodę, na razie nie wiadomo. Oby tylko ptaki nie musiały opuścić na zawsze, przyjaznego im dotąd środowiska. Tak mało jest podobnych miejsc i co roku ich ubywa.

Farskie odwiedzają liczni wędkarze, a widok rozbitego namiotu wcale nie dziwi.

Jezioro Farskie od strony ulicy Pszczyńskiej graniczy w mniejszymi i mocno zarośniętymi zbiornikami wodnymi. Warto je spenetrować, ponieważ zawsze tam coś w ptasich rodzinach dzieje się ciekawego. Panuje ruch i gwar.

Czy w innych miastach Polski, ścieżki rowerowe wyglądają podobnie? Oby było inaczej.

Tą całą polankę lepiężników spotkać można w lesie o nazwie Gajdzikowe Górki, na granicy Zabrze-Rokitnica i Bytom-Miechowice. Bardzo sympatyczne i bogate przyrodniczo miejsce, z pewnością warte odwiedzenia.

Lepiężnik ma bardzo ciekawą budowę kwiatostanu.

Słońce świeciło na całego i jak tylko doszło do -15, wyskoczyłem z domu. Kierunek jezioro Pławniowice, nie daleko od Gliwic.

Tafla zamarzniętego jeziora biała i równa jak stół aż po horyzont.

Pod stopami, w miejscach nie pokrytych śniegiem zalegały kryształki lodu.

Wokół zarośla pokryte grubą warstwą zmrożonego śniegu.

Zimowy krajobraz przy brzegach jeziora.

Nieodłącznym elementem jeziora są oczywiście jego mieszkańcy – wędkarze. Ciepło ubrani, z odpowiednim sprzętem, czekają na nieostrożną rybę.

Pławniowice mają i innych tajemniczych mieszkańców. Ale ci pojawiają się nocą, a rano można ich rozpoznać, tylko po pozostawionych śladach.

Pławniowice to raj dla jeżdżących na łyżwach. Tafle jeziora pokrywają małe lodowiska „prywatne”,

większe, z zawijasami, uliczkami i wysepkami,

lub całkiem profesjonalne, wylane wodą, z idealnie gładką taflą.

A te dziwne figury i piruety, to ślady łyżew tych, którym nie chciało się odśnieżać, tylko jeździli gdzie oczy poniosą.

Przepływający przez wieś Pławniowice, całkowicie zamarznięty Kanał Gliwicki.

Lodowe jezioro. Nie przegap takich okazji!

Trasę na narty wybrałem sobie wzdłuż plaży. Wrażenia estetyczne niesamowite.

Zimowy pejzaż. Mróz aż trzaskał. Było -13 stopni, ale bardzo zimny wiatr znad jeziora dawał popalić.

Zimą słońce unosi się cały dzień nisko nad horyzontem, dając fajne światło do zdjęć.

Cudny zimowy pejzaż, z koślawymi śladami moich nart. Ale ja tak przeważnie jeżdżę. Po prostu nie trzymam nosa w dół, przed siebie, ale ciągle się rozglądam na boki. Nie staram się trzymać rytmu i szybkości, ale oceniam otoczenie i wypatruję ciekawych rzeczy.

Kolejny zimowy pejzaż. Dzierżno tego dnia było kompletnie pozbawione ludzi.

Na nartach po Dzierżnie, prawie jak Szymon N. nad morzem ;)

Po tym lodzie przeprawiałem się zeszłej zimy, kiedy był już dobrze i głęboko zmrożony.

Grupa łysek schowanych w snującej się nisko po Dzierżnie mgle.

Plaża na Dzierżnie jak nad morzem ;)

No cóż, tylko paluchy zmarzły od naciskania spustu migawki. Ale warto było!

Aż prosiło się, aby do tego wpisu wstawić jakiś wierszyk o zachodzącym, czerwonym słońcu, ale poza przychodzącymi od razu na myśl cytatami z Pana Tadeusza, nic nie udawało mi się sensownego znaleźć. Sytuację podratowała, ale tylko trochę, Maria Pawlikowska-Jasnorzewska.

Zachód słońca
Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Kto pogubił te pióra różowe na niebie?
Aniołowie kochania, kochania, kochania. -
Popłynęli daleko – nie do mnie i ciebie,
lecz tam, gdzie szyby płoną snem oczekiwania. [..]

Z dna lasu, niczym różowa pochodnia, momentami przebłyskuje wawrzynek wilczełyko.

Fioletowe kwiaty przylaszczki pospolitej falują pod najlżejszym podmuchem wiatru i trudno o ostre, nie poruszone zdjęcie.

Cudownie kolorowa, fioletowo-różowa miodunka ćma przykuwa wzrok wysuwając się spod zeszłorocznych, zwiędłych liści.

Powróciły do domu bociany

Powróciły do domu bociany,
Ze zamorskiej powróciły ziemi;
Słonko blaski grzeje promiennemi,
Kwiat po łąkach lśni się rozsypany,
Dźwięczą srebrne rzeki,
Szumi bór daleki,
Żywiczne śląc zapachy na rozległe łany.
- JanKasprowicz

Pławniowice, to także interesujące miejsce na odwiedziny zimą, a trasa wokół jeziora choć wietrzna, jest ciekawa krajobrazowo. Miłośnicy zabytków odwiedzą na pewno imponujący Pałac Ballestremów, wraz z przyległym do niego parkiem.

Całe jezioro otacza już o wiele mniej gustowna, rozbudowana infrastruktura rodem z poprzedniej epoki, czasami zakrawająca aż o ruinę.

Śniegu było w tym roku naprawdę dużo.

Turystyczny szlak prowadzący wzdłuż brzegu jeziora był nie przetarty i nieskazitelny puch oczekiwał na pierwszych narciarzy.

Wędkarze na Pławniowicach nie odpuszczą nawet największych mrozów i największych wiatrów. Teraz jednak była odwilż i grubość lodu wynosiła tylko 10cm! Właściwie, to był to ogromny korek lodowy pływający po jeziorze, a dostać się do niego nie było łatwo przez pas roztopionego lodu.

Wierzby i trzcina przybrzeżna.

Lasy wokół Pławniowic, to wyśmienity teren spacerowy. Parę metrów w bok od jeziora i już całkowicie znikają gwarne ślady cywilizacji.

Zimowe klimaty.

Aleja drzew, Pławniowice. Takimi ścieżkami przyszło nam się poruszać. Wszędzie puch, niedotknięty stopą człowieka. Z ciekawostek wypatrzyłem gniazdo remiza, w kształcie powiewającej na wietrze rękawicy, zawieszonej na witce brzozy.

A oto cała narciarska śmietanka rajdu, za wyjątkiem dwóch fotografów (kliknij, aby powiększyć).

Rajd odbył się na trasie: Brzezinka Leśniczówka – Rachowice. Widok zaparkowanych dziesięciu aut, do razu uradował moje serce, że aż tylu na raz narciarzy się zebrało.

Jako, że byłem nieźle spóźniony, pozostało mi przypiąć narty do nóg i gonić grupę po pozostawionych głębokich śladach. Aby nie było żadnych wątpliwości i nikt się nie zgubił, na każdym skrzyżowaniu była wbita w śnieg pomysłowa, mała, czerwona chorągiewka.

Ktoś mógłby się zapytać: jak można się zgubić mając przed sobą wyraźny ślad? Ano można. Tuż za grupą przejechał w samym środku lasu samochód i narciarski tor został całkowicie zniszczony! Zastanawiałem się, któż to może być taki leniwy, aby po lesie autem jeździć, ale winny zaraz się znalazł. Typowy zielony ludzik, w tyrolskim kapelusiku z dubeltówką w ręku. Myśliwy! Ehhh, ręce opadają. Nie dość, że na jednej drodze rozstawili ambony w rozstępie 100 metrów, to jeszcze podjeżdżają tuż pod nie, aby się przypadkiem nie zasapać.

A zima w tym roku w Rachowicach śnieżna i widoki w lesie przecudne.

Dalsza trasa przebiegała polami, tuż obok ukrytej w lesie ścieżki przyrodniczej.

Ślad narciarki na trasie rajdu Kozłów – Rachowice z malutką chorągiewką – drogowskazem.

Ambona w Rachowicach.

Ślady doprowadziły mnie prosto do Baru Leśnego. Hmmm, spodziewałem się jakiegoś nastrojowego, nawiązującego do nazwy lokalu, a tu zwykły postkomunistyczny prostopadłościan, ale za to w środku atmosfera całkiem przyjemna, a jedzenie naprawdę bardzo dobre.

Stanąłem w progu bocznej, zarezerwowanej salki i mnie zamurowało. Takiej liczby narciarzy biegowych, to ja od pobytu w Jakuszycach, czy na Kubalonce jeszcze nie widziałem. Jesteśmy przyzwyczajeni do samotnego latania po lasach i polach, a tutaj raptem siedziało około 25-30 osób! Szok!

Organizatorzy, nie wiem skąd, wytrzasnęli drobne nagrody, więc odbyło się małe losowanie i nikt nie odszedł z pustymi rękami.

Towarzystwo narciarskie, Bar Leśny, Rachowice

Jak już wszyscy się najedli, napili, wypoczęli i wysuszyli, czas ruszyć w drogę powrotną do domu.

Najpierw biegli narciarze,

a potem narciarki.

Sznurek narciarzy, uczestników rajdu.

Czasem trzeba było przystanąć, zaczerpnąć tchu i poczekać na spóźnialskich.

Powrót z Rachowic w stronę Gliwice.

Takie to sosny mogą oglądać ci, co w niedzielę przy garach nie stoją, tylko wykorzystują czas i okazję.

Wszyscy z rajdu – wycieczki byli bardzo zadowoleni, co było widać po roześmianych buziach. Jest więc powód, aby takich imprez towarzyskich było jak najwięcej.

Strasznie lubię ten sosnowy bór w Leboszowicach. Znam go z wycieczek rowerowych. Na Śląsku przeważają lasy liściaste, a tutaj sosna i sosna. Wokół cisza, spokój. Śnieg nie tknięty niczyją stopą. Dziwne, że jeszcze nikogo tutaj nie było. Widocznie mnie pozostawiono palmę pierwszeństwa przetarcia pierwszych śladów.

Ścieżka prowadzi lekko w dół. Narty suną roztrącając na boki płatki śniegu. Miarowe uderzenia kijków o ziemię stukocą w pustym lesie. Dojeżdżam do mostka nad rzeczką. Niby uregulowana, ale rozrósł się wzdłuż jej koryta piękny las łęgowy. Wierzby pochylają się nisko nad wodą, która wyrwała się z koryta i utworzyła malownicze meandry.

Krajobraz zmienia się. Wzdłuż ścieżki pojawiają się stare dęby. Wysokie, rozłożyste, spróchniałe i dziuplaste. Jak z jakiejś starej baśni.

Na szlaku wyrastają góry. Prawdziwe, strome i wyniosłe. Usypane przez człowieka hałdy. Zarastają już borem sosnowym. Sukcesja następuje coraz szybciej. Sosenki rosną na płaskich tarasach i na bardzo stromych, skalistych ścianach. Wszędzie zielono i biało. A wiadomo, że taki młodnik to wprost raj dla wszelkiego gatunku żywych stworzeń. Ilość tropów w śniegu sięga kosmicznej wprost liczby. Wszędzie widać ślady czyjegoś tuptania. Tutaj głęboki odcisk kopyt jelenia, tam drobniejszy sarny. Chyba jakiś sabat zajęcy się tu odbywał, bo ich tropy są wszędzie. Rozchodzą się i zbiegają, kręcą w koło, zawracają. Ścieżkę przecina jeszcze wiele, wiele innych śladów całkowicie mi nie znanych. Jaki ubogi jest mieszczuch w wiedzę o swoich najbliższych sąsiadach. Jeden ślad wygląda tak, jakby ktoś na nartach śladowych tędy przeszedł, drugi takie maciupeńkie nóżki odbiły, a zwierzątko, może myszka, było takie małe, że aż w śniegu swoim ciałem korytko wyrzeźbiło i na koniec zanurkowało, zakopując się pod śniegiem.

Zajęcza ścieżka kończy się na krawędzi urwiska. Nisko na horyzoncie rozlewa się czerwona łuna, ślad po zachodzie słońca. Przegapiłem świecącą dzisiaj niziutko planetę Merkury. Za to Wenus! Ta to sobie dzisiaj używa na wieczornym niebie razem z Księżycem w pełni! A niebo! A niebo jak to zimą bywa, granatowe i gładziutkie.

Raptem, ścieżkę przecina rodzina saren. Wbiegły w młodnik i tam się zatrzymały. Zbliżam się. Czuć silną woń ich ciał. Mierzymy się przez chwilę wzrokiem, po czym odchodzą wspinając się na strome zbocze niczym kozice.

Czas wracać do domu. Księżyc rzuca na ziemię srebrzystą poświatę. Wyraźnie w śniegu odbijają się cienie mijanych drzewek. Jeszcze tylko podbieg przez las po własnych śladach i kolejna zimowa przechadzka kończy się przy samochodzie. Ostatnie kilometry śnieg już nieźle skrzypiał pod nartami. Nic dziwnego, termometr pokazał -12 stopni. Mamy zimę.