Dolina Fiedorówki. Wisła Malinka. Zapraszam na wspólny spacer.

Wędrując we mgle, w mżawce, w szarówce, wykonałem setki interesujących zdjęć, których nigdy bym nie zrobił w świetle słonecznego dnia. A więc szanujmy mgielne obrazy i zatapiajmy się w nie bez obaw.

Bielszy odcień bieli, wiadomo do czego nawiązuje ten tytuł i tutaj rzeczywiście o różne odcienie bieli chodzi. Od tej olśniewająco jasnej, do szaro burej.

Narty biegowe dają tą swobodę podróżowania i frajdę z wycieczek narciarskich, która pozwala nam oddalić się trochę od cywilizacji i doznać tych wszystkich wrażeń.

Krótka wspomnieniowa impresja pod tytułem Bielszy odcień bieli.

A człowiek taki głupi, że nawet go cieszą zwykłe ośnieżone trawy :) A może niezwykłe?

Bo czyż ten świat nie jest niezwykły?

Dolna Czarnej Wisełki prowadzi wprost do schroniska Przysłop i dalej na Baranią Górę.

Szlaków turystycznych w Beskidach jest taka ilość, że do końca życia jest w czym wybierać

Tak kończą się zabawy psa na śniegu. Oblepiony niemiłosiernie. Trzeba było robić akcję ratunkową odklejania śnieżnych kul, bo Fiona nie potrafiła się już poruszać!

Schronisko Przysłop pod Baranią Górą. Sam budynek bez dyskusji nie pasuje do gór, ale okolica jest ładna, a wewnątrz można znaleźć miłą górską atmosferę i ciepłą strawę.

Szlak na Stecówkę znaczony jedynie śladem nart i tuptaniem małego, wiernego czworonoga.

Mróz ścisnął świat. Oblodzone gałązki.

Potężna okiść. To się nazywa, że napadało śniegu i jest zima.

Dziewiczy śnieg. Aż dziw, że nikt tędy jeszcze nie szedł. Wszak mówimy o podobno zatłoczonym Beskidzie Śląskim.

W tym miejscu zapraszam na film: Wisła Czarne – Dolina Czarnej Wisełki.

Szlak na Stecówkę. A stamtąd nie daleko już Kubalonka.

Malownicze drzewo.

Właściwie to są dwa podobne zdjęcia, ale tak lubię to drzewko, że musiałem zamieścić oba. Dociekliwi porównają to miejsce, z filmikiem zamieszczonym w relacji Najpiękniejsza wycieczka w Beskidzie Śląskim.

Jak widać, z dzieckiem, a nawet maciupkim też można iść w góry!

Jakie to myśli mógł mieć turysta odwiedzający malownicze Małe Pieniny, pod Wysoką, tuż nad schroniskiem Durbaszka, patrząc się na takie krajobrazy?

Łódkę do drogi strumień kołysze
I pianą rosi nadbrzeżne mchy;
Płyńmy więc w ciemność i nocną ciszę
W krainę cudów marzeń i mgły.

Adam Asnyk „Z podróży Dunajcem”

Spływ Dunajcem rozpoczyna się w przystani flisackiej w wiosce Sromowce Wyżne. Nie liczcie jednak, że od razu kupicie bilet i dostaniecie swoje miejsce w tratwie. W sezonie, a tutaj trwa on całe pół roku od maja do października, trzeba swoje po prostu odczekać. Najlepiej przyjechać rano, zanim zjadą się wszystkie wycieczki szkolne.

Zanim rozpoczniesz swoją przygodę z spływem przełomem Dunajca pamiętaj, że trwa on dwie i pół godziny i pogoda może się w tym czasie zmienić od letniego słońca do gradobicia. Tak, dokładnie! Siedzisz nieruchomo w łodzi, a od wody potrafi czasem pociągnąć przeraźliwym chłodem. Czapki i rękawiczki, plus dodatkowy polar niech lepiej czekają w plecaku. Latem, możesz spalić się na skwarkę i nigdzie nie znajdziesz schronienia, dopiero na końcowej przystani w Szczawnicy. A jeść i pić też coś po drodze trzeba. Nawet jak ci oczy wyjdą z zachwytu, otwarte usta mają swoje prawa.

Przełom Dunajca zaczyna się z początku niewinnie. Rzeka przepływa z dala mijając zielone wzgórza. Aż do momentu kulminacyjnego, kiedy podpływamy pod piętrzącą się kilkaset metrów w górę, pionową, gładką ścianą Sokolicę.

Spływ Dunajcem tratwami. Już nikt nie ma wątpliwości, że oto wpłynęliśmy w przełom. Dunajec tak mocno wciął się w litą skałę, że czujemy respekt przed siłami przyrody. Dodatkowo niesamowita mozaika kolorów złotej, polskiej jesieni.

Stąd, ze Sromowiec, niemal spod progu każdej chaty,
niemal z odmętu szmaragdowego Dunajca,
zrywa się w górę prostopadła ściana, strzela poszarpanymi
okrąglicami, tworząc kształt wspaniałej kamienistej korony,
wieńczącej pasmo Pienin, unoszonej wysoko,
jakby podawanej błękitom. Mons Coronae.

Jak Wiktor „Pieniny i Ziemia Sądecka”

Muzyka z filmu Janosik, o zbójniku, który działał ponoć również tutaj, pięknie komponuje się z pięknem przełomu Dunajca i krajobrazu.

Trzy Korony, to znany chyba każdemu Polakowi szczyt wieńczący Pieniny. Nagie, skaliste turnie, układające się na kształt tytułowej korony, sterczą pionowo ponad wysokogórski las. To prawdziwa góra-symbol.

Trzy Korony znad Przełomu Dunajca w czerwono-zielonych barwach jesieni. Na tej ostrej jak szpilka skale znajduje się platforma widokowa.

Nagie, groźne skały, Trzy Korony z trochę innej perspektywy. Czyż nie wzbudzają podziwu? Z tego miejsca wyglądają prawie nieziemsko.

Wąziutkie nasze łodzie, przepięte łańcuchem,
Lekko mkną po Dunajcu sennym jakimś ruchem.
I tak modrawą falę przecinają gładko,
Jakby ptactwa wodnego żeglujące stadko.

Maria Konopnicka „Nad Dunajcem”

Spływ Dunajcem, to także ludzie. Flisacy kierują swoimi tratwami poprzez spienione wody rzeki, zajmują turystów ciekawymi opowieściami, anegdotami i dowcipami. Spływ nie byłby tym czym jest, bez tej całej góralskiej otoczki.

A znasz ty ten jar,
Gdzie w załomach kamieni
Modry Dunajec groźnie burzy się i pieni?
Piłżeś boski czar
Gdy słońce w zieleni
Wód jego złotą glorię utwarza z promieni?

Miriam-Zenon Przesmycki „W Pieninach”

Gdzieś tam, pomiędzy skalnymi iglicami są głębokie doliny i jary, leśne ścieżki, turystyczne szlaki. Warto się tam zagłębić i wtopić w przepiękne góry i lasy Pienin. Zniknąć.

Pamiętajcie, że ze Szczawnicy, do Sromowiec Wyżnich na parking trzeba jeszcze jakoś wrócić. Kupując w kasie bilet na spływ Dunajcem, można od razu dokupić za 8zł bilet na powrotny autobus. Tylko, że jak rano zamarudzisz, to potem nie będziesz miał już czasu rozejrzeć się po Szczawnicy, tylko pognasz na ostatni kurs.

Ceny biletów na Spływ Dunajcem kształtują się w okolicach 50zł. Dużo, nie dużo? Mało, to nie jest, ale uważam, że każdy Polak, który zawita w Pieniny, powinien choć raz w życiu skosztować uroku tej tradycyjnej wycieczki pięknym, choć miejscami rwącym Dunajcem.

Jeżyn czarne granaty…

Sierpień kończy upalnie
w dniach kolejnych ze słońcem,
wietrzyk z cicha, układnie
pieści liście zielone.

Jeżyn czarne granaty
zapraszają na ucztę,
lata ciepłem nagrzany
o tym piosnkę zanucę.

W tym roku w Beskidach jeżyny obrodziły jak co roku. Rekompensowało to, słabsze plony jagód. Turystów też jakby trochę mniej, więc kto łakomy, to ma rozkoszne zajęcie :)

Nie wiem, co jest w owocach leśnych, ale ich zrywanie i zjadanie zawsze przynosi niesamowitą satysfakcję, nie porównywalną z owocami kupowanymi w sklepie.

A takie dojrzałe, słodziutkie jeżyny …. mniam. Te znalazłem na stokach Romanki, w Sopotni Wielkiej. A poprzednia moja, tegoroczna wyżerka (inne słowo nie byłoby tutaj adekwatne), miała miejsce na stokach Ostrego, w Beskidzie Śląsko-Morawskim.

[...]

Dziś żurawie na niebie
z krzykiem krążą w kominie,
pewne, że wiatr zaniesie
w dal ich całą rodzinę.

Czaple sterczą na polu
głową kręcąc wokoło,
niczym z wyżyn balkonu
wierząc w sukces polowań.
-autor nieznany, znalazłem tutaj

Obszar szczytu objęto ochroną ze względu na specyficzną roślinność i starodrzew świerkowy. Z czasem stare drzewa zaczęły obumierać i wierzchołek pokrył się sterczącymi ku niebu kikutami.

Od samego początku byłem oczarowany całym różnokolorowym pejzażem. Głęboka zieleń świerków, brunatny kolor paproci, czerwieniejące już jesienią jagody, stalowoszare, wyschnięte pnie drzew, to wszystko tworzy spektakularną aurę.

Chroniony w rezerwacie Romanka starodrzew świerkowy, chyli się już ku upadkowi.

Wierzchołek Romanki. Liczne wykroty dają wyobrażenie o panującym tutaj surowym klimacie.

Umarły las na Romance. Straszą kikuty drzew.

Huba na umarłym drzewie. Życie na życiu i życie po życiu.

Bory świerkowe na szczycie Romanki.

Obumarłe drzewo i pajęczyna gałęzi.

Szlak na Romankę w słoneczny dzień wygląda niezwykle malowniczo.

Żal starych drzew, ale omszałym pniom nie można odmówić uroku.

Motocykliści na szlaku są prawdziwa zmorą turystów. Na szczęście policja musi ich nieźle ścigać, skoro pojawili się tylko jeden raz tego dnia. Ale za to w rezerwacie przyrody, jak gdyby nigdy nic.

No i wreszcie stało się. Blog zmienił nie tylko swój wygląd, ale także zyskał własną domenę tenpieknyswiat.pl. Nazwy tej używałem już od roku, ale zawsze coś tam wypadało i dopiero dzisiaj o północy odbył się debiut.

Najważniejsze zmiany na blogu związane są ze sposobem nawigacji. Pośród setek dostępnych wpisów, trudno było coś odnaleźć, a łatwo pominąć ciekawe informacje. Pomóc ma w tym rozwijane menu poziome, do którego są podpięte ważniejsze słowa kluczowe – tagi. Menu dostępne jest z każdej podstrony, więc nie trzeba dużo klikać, aby dostać się do poszukiwanej treści.

Zastosowanie tzw. karuzeli na stronie głównej, pokazującej w sposób losowy towarzyszące wpisom fotografie, pozwoli na odkrywanie różnych, czasem zapomnianych już treści.

System miniaturek fotografii, ma ożywić stronę i zmniejszyć obciążenie serwera.

Strona Eksploruj bloga, ma za zadanie losową prezentację polecanych wpisów oraz fotografii, dostęp do chmury tagów, wyszukiwania i przegląd archiwum wpisów.

Na podstronach galerii fotografii, pod każdym prezentowanym zdjęciem znajduje się link uruchamiający pokaz slajdów, znacznie ułatwiający i przyśpieszający przeglądanie zdjęć.

Strona ma jeszcze trochę niedociągnięć, ale z czasem znikną. Platforma blogowa WordPress, po raz kolejny pokazała jak wiele można działać za jej pomocą.

Górna część wodospadu.

No Niagara to nie jest, ale jak na nasze polskie warunki przeuroczy zakątek Beskidów.

A dalej szlak turystyczny prowadzi wprost na Baranią Górę. Warto, a nawet trzeba zajrzeć, choć według mnie dolina jest zdecydowanie ciekawsza. Te wszystkie skalne progi, pieniąca i szumiąca woda, wąwozy i bujna przyroda może stanowić cel sam w sobie.

Popularnym celem wycieczek grup zorganizowanych jest kulig Doliną Białej Wisełki. Jedno-dwu kilometrowa trasa zakończona jest biesiadą w „szałasach”. Tam uczestnicy raczeni są herbatką z prądem lub bez prądu, winem grzanym i jakimś gorącym daniem. Dwóch moich znajomych na takich imprezach firmowych było, wino piło i sobie bardzo taką formę integracji chwaliło.

Sanie zaprzężone w parę koni w malowniczym wąwozie. Do tego wszystko w pełni zimowej aurze, z prószącym śniegiem. Dalsza część turystycznego szlaku wiedzie na Baranią Górę.

O unikalności Akademickiej Perci decyduje piękna, dzika, alpejska przyroda oraz śmiało poprowadzony szlak turystyczny ubezpieczany klamrami i łańcuchami. Towarzyszą nam piargi i potężne skalne bloki.

W dolnej swej części szlak wychodzi z borów świerkowych do rzadkich zarośli jarzębiny.

I rozpoczyna się ostre podejście w górę.

Szlak trawersuje skalne ściany.

Prowadząc coraz wyżej i wyżej w stronę Babiej Góry.

Pojawiają się łańcuchy, na których dzieci mają prawdziwą uciechę.

Perć Akademików leży na trasie lokalnej ścieżki przyrodniczej przechodzącej przez szczyt Babiej Góry.

Omieg górski.

Motyle zbierają nektar tuż obok szlaku.

Czym wyżej tym bardziej wchodzimy w piętro alpejskie, tym roślinność staje się coraz bardziej unikalna.

Sasanka alpejska. Niesamowite owocostany tworzące puszystą kulkę.

Wzorzec geograficzny

i inne liczne porosty. A każdy piękny jak mistrzostwo świata.

Szlak należy do kanonu każdego turysty i kto nie był serdecznie zapraszam.

Ogólny widok na środkową część Perci Akademików.

DO WISŁY – OPISUJĄC JEJ POCZĄTEK I UJŚCIE
- Konrad Celtis

Wisła swój wiedzie początek ze skalnych Karpat podnóży,
Co dla Pannonii ziem niosą złocisty swój dar.
W miejscu gdzie bieg rozpoczyna, zawrotnym wirem się kłębi,
Bije pod niebo wzwyż poprzez wyniosłych gór grzbiet;
Potem podąża z pośpiechem do miasta potrójnych murów -
Dumny Krakowa to gród, gdzie mieszka Sarmacji król.
Skręca następnie na łąki Mazowsza bujnie zielone,
Gdzie już otwiera się kraj wielki Hercynii mej. [...]

Niech te parę fotografii krajobrazów z Wisły, będzie zachętą do wycieczki w tamte okolice.

Kwitnące drzewa nad górną częścią doliny Fiodorówki, na zboczach Białego Krzyża. Biel ich kwiatów mocno odcina się od zielonych łąk i świerkowych lasów.

Wiejska droga, odgrodzona drewnianym płotem, gdzieś na zboczach Orłowej.

Zachód słońca nad skąpaną we mgle Wisłą. Widok z pasma Cieńkowa na Czantorię Wielką. Widoczna na niej wieża widokowa.

W Beskidzie Śląskim już dawno naturalne lasy zostały wycięte i zastąpione monokulturą świerka. Gdzieniegdzie na siedliskach lasów bukowych odradza się właściwy dla danego miejsca drzewostan.

Wisła, to miasto o tradycji rolniczej i pasterskiej. Można spotkać tu łąki i pasące się na nich bydło.

Barania Góra, to najwyższy szczyt w granicach Wisły. Na teren tego cennego rezerwatu, gdzie mają swój początek Wisełka Biała i Wisełka Czarna, prowadzi wiele dróg i szlaków.

Krajobraz rolniczy na Cieńkowie, znanym głównie z wyciągów narciarskich i białego szaleństwa.

Ambona myśliwska na stokach Orłowej.

Na szlaku, gdzie oczy poniosą …

Za punk startu wybraliśmy Krościenko. Samochód zaparkowaliśmy bezpośrednio przy wejściu na szlak i ruszyliśmy najpierw płaską ścieżką wzdłuż Dunajca, a potem ostro w górę na przełęcz prowadzącą na Sokolicę. Podejście jest trochę ostre i potrafi wycisnąć „parę” kropel potu.

Na przełęczy spotkało się na raz kilka wycieczek i zrobił się mały tłum. No cóż, Sokolica i Trzy Korony należą do tak popularnych miejsc,że na samotne kontemplowanie widoków nie ma co liczyć.

Sokolica (747m. n.p.m.) z racji swojego położenia posiada jednorazową panoramę. Ostra, stercząca prawie pionowo ściana, a pod nią Przełom Dunajca. Można obserwować nie tylko góry, lasy i rzekę, ale także tratwy z turystami przybyłymi na popularny spływ Dunajcem.

Ale to nie Przełom Dunajca i spływ jego falami jest najbardziej charakterystyczną rzeczą związaną z tą górą. Jest nią rosnąca w spokoju, nieświadoma swojej misji drzewa-symbolu sosna reliktowa. Sosna reliktowa jest pozostałością dawnych lasów porastających Pieniny w okresie ostatniego zlodowacenia. Główny bohater prawie każdej widokówki pokazującej Pieniny, Krościenko, czy Szczawnicę. Na ilu jest widokówkach i w ilu albumach, to chyba nikomu nie udałoby się doliczyć.

Jako że czas jak zwykle zaczął się nam kurczyć, zrobiłem szybki podbieg na kilka kolejnych wzniesień i dotarliśmy do Zamkowej Góry do ruin najwyżej ponoć położonego w Polsce zamku, słynnego z tego że schroniła sie tutaj przez Tatarami bł. Kinga, żona Bolesława Wstydliwego. (musiała to być straszna hetera skoro wymogła na mężu obustronne śluby czystości, stąd pewnie jego „wstydliwy” przydomek).

„Najznakomitszem miejscem w Pieninach jest tak zwane zamczysko, tojest szczątki zamku ś. Kunegundy czyli Kingi, żony Bolesława Wstydliwego. Wznoszą się one na stromej i tylko od południowego zachodu wązką ścieżką przestępnej skale ponad potokiem Pieńskim. Kto ten zamek wystawił, nie wiadomo. Dla trudnego, a dla wojska zupełnie niepodobnego przystępu służył on za bezpieczne schronienie Bolesławowi Wstydliwemu i żonie jego Kunegundzie w czasie napadów tatarskich. R. 1286 schroniła się tu Kunegunda z dwiema siostrami swemi, Joentą i Konstancyją, żoną Daniela księcia halickiego, i z 70 pannami z zakonu sądeckiego. Również nie wiadomo, kiedy upadł ten zameczek. Z rozwalin widać, że nie był wielkim.” – Janota 1860

Trzy Korony wraz z pierszymi kroplami deszczu opustoszały i możliwe było wejście bez godzinnego stania w kolejce (kolejki w górach, czyż nie jest to paranoja?). Za to widoki były bardzo ograniczone.

Trzy Korony – panorama

Schodzimy na Przełęcz Szopka zwaną przez marnych piechurów, który ledwo tutaj wleźli: Chwała Bogu. W lewo spoglądam z tęsknotą na Sobczański Wąwóz, którego aż do teraz nie udało mi się „zaliczyć”. No i znowu nic z tego, schodzimy prosto do Krościenka, do samochodu i wracamy do Ochotnicy.