Otwarcie sezonu narciarskiego odbyło się więc jak poprzedniego roku w Jakuszycach. Nie jest to polski biegun zimna, ale można by je nazwać biegunem śniegu.

Góry Izerskie są dość specyficzne. Rozległa lesista kraina, z ogromnymi polanami – Torfowiskami Rzeki Izery, poprzecinana brunatnymi wodami licznych rzeczek i potoczków. Od północy, aż do Szklarskiej Poręby, przebiega ich najwyższy grzbiet ze Stogiem Izerskim. Rozcięte są niewysokim, pokrytym blokowiskiem skalnym pasmem górskim oddzielającym Polskę od Czech.

Góry Izerskie. Samo centrum, to rozległa, płaska kraina. Wszędzie dokoła skrzy się śnieg.

Krótki film relacja z narciarskich wędrówek z nieodłącznym aparatem fotograficznym. Zachęcam do oglądanie w większej rozdzielczość na stronie YouTube, no i oczywiście do oceniania i komentowania.

Z pokrytych śniegiem Torfowisk Rzeki Izery, roztacza się piękny widok na Karkonosze.

Urocze, zaciszne miejsce położone na ścieżce rowerowej nie daleko Izerskiego Stogu. Pustka, samotność, oddalenie od cywilizacji, nieskazitelna cisza, to atrybuty coraz trudniejsze do zdobycia we współczesnym świecie.

Schronisko Orle, część mieszkalna. W pokojach świeci się już światło, a granatowe niebo rozświetlają gwiazdy.

Niesamowity zachód słońca i cudownie różowe niebo.

Inny dzień, leżąca w Czechach osada Jizerka i kolejny cudowny spektakl na niebie.

Jizerka. Czesi, to prawdziwi fanatycy nart biegowych.

Schronisko Orle nocą, przy świetle Księżyca. Fakt, że w Orle śpi się w innym budynku niż je i dają piwo, zmusza do dodatkowych nocnych spacerów. Jest zimno, ale Księżyc zalewa okolicę takim blaskiem, że trudno sobie odmówić dodatkowych parunastu minut z aparatem fotograficznym.

Rzeka Izera. Na jej brzegu, czas staje zawsze dla mnie w miejscu. Mogę tu stać i stać i się w nią gapić godzinami, o każdej porze roku.

Każdy ma swoje ulubione miejsca na Ziemi. Nie koniecznie muszą to być odległe lądy, albo krainy. Najczęściej są to zwykłe dla innych ludzi miejsca, które nam zapadają głęboko w serce i w pamięć. Dla mnie jednym z takich specjalnych miejsc, jest brzeg Izery, właśnie w tym miejscu, na skraju rozległych torfowisk, na tle tego wymarłego kiedyś lasu.

Izera.

Brunatne, krystalicznie czyste wody Izery. Lubię przysiadywać latem na wystających z wody, wielkich blokach skalnych i patrzeć się w przepływającą rzekę, wschłuchiwać w jej szum.

Gdzieś na szlaku turystycznym w Górach Izerskich w drodze do Chatki Górzystów. Nart dają zimą, tą swobodę i radość wędrowania.

Chatka Górzystów, to kolejne popularne schronisko Gór Izerskich. Oddalone od cywilizacji, leżące na porzuconej po wojnie osadzie Izera, przyciąga wielu turystów. Nie jest tu już tak tłoczno i gwarno jak w Orle, bo emanujący z wymarłej wioski spokój, rozległe widoki i brak komunikacji samochodowej wymusza pewnego rodzaju wyciszenie.

Ślad narciarski i trop zająca, częstego towarzysza turysty-narciarza. Bo to taki ekologiczny sport, nie kolidujący z naturą, a raczej będący z nią w harmonii.

W 1988 roku powstał Park Krajobrazowy Góry Opawskie, obejmujący cały teren gór. Większą część tego obszaru zajmują dobrze zachowane lasy mieszane. Zaprojektowano tu leśne rezerwaty przyrody: Cicha Kotlina, Las Bukowy.

No i te rezerwaty uginają się pod piłami robotników leśnych.

Góry Opawskie i rezerwat. Wycinka drzew idzie na całego. Świerków jeszcze specjalnie nie żal, ale piękne bukowe drzewostany, z który słynie to pasmo górskie?

Przerzucony jest na wysokości 20 metrów nad ziemią, pomiędzy skalną grzędą, a granitową iglicą.

Genezę jego powstania widać już na pierwszy rzut oka. Potężna, zwietrzała baszta skalna wykruszyła się i spadła w przepaść, zaklinowując się pomiędzy skalnymi ścianami.

Granity, z których zbudowany jest skalny most są mocno promieniotwórcze, podobnie jak inne skały w regionie Rudaw Janowickich.

Piękne okno skalne w w Dolnie Janówki, to miejsce urocze, sąsiadujące w pobliżu z nie mniej atrakcyjnymi grupami skalnymi.

Skalny Most leży przy szlaku turystycznym, na ścieżce przyrodniczej Janowice – Bolczów.

Wawrzynek wilczełyko opisywałem już nie raz na moim blogu. Teraz spotkanie nastąpiło na Dolnym Śląsku, w Górach Suchych. Gdzieś w okolicach Sokołowska.

Owoce wawrzynka są mocno trujące, ale nikt nie zabroni wąchać rozkosznej woni jego kwiatów. Naprawdę warto przysiąść na ziemi i zatopić się w tym cudownym zapachu! Wrażenia przypominają trochę spotkanie z podkolanem białym. I nie radzę zrywać i zabierać do wazona! Kwiaty zwiędną zanim doniesiesz je do domu, a spotkany po drodze zielony ludzik powinien wlepić solidną karę. Wawrzynek jest przecież pod ochroną!

W Polsce w końcu coś się dzieje. Zakupione przeważnie z unijnej kasy ratraki wyjeżdżają zimą na pokryte śniegiem drogi i pracowicie jak pszczółki przygotowują dla nas miłośników nart i turystyki profesjonalne biegowe trasy narciarskie. A Góry Bystrzyckie są po prostu stworzone na rower i narty. Dziesiątki kilometrów dróg, które nie są ani za strome, ani za płasko-nudne. Wokół lasy, lasy i lasy, poprzedzielane polankami i górskimi strumieniami.

Panorama zimowych Gór Bystrzyckich (kliknij aby powiększyć).

Na stronie http://spalona.pl/trasy-narciarskie.html opublikowano przybliżoną mapę tras biegowych oraz ich rozpiskę, a w Schronisku Jagodna, udało nam się dostać za darmo szczegółową mapę Gór Bystrzyckich z naniesionymi trasami narciarskimi. Jednym słowem są przygotowani na medal to przyjęcia nas turystów. Tylko turyści – przybywajcie!

A oto co pokazuje na ten temat mój GPS. Przez dwa dni rejestrował przebieg naszych narciarskich wycieczek i już pobieżna obserwacja zapisanego śladu pokazuje, że w tej plątaninie drug można się poruszać, gdzie tylko przejdzie ochota (patrz również wpis Jagodna na nartach śladowych).

Przygotowane biegowe trasy narciarskie tuż przed schroniskiem na Przełęczy Spalona.

Ratrak nie odpoczywał cały weekend. Pod koniec dnia, trafiliśmy powtórnie w to samo miejsce, ale jakże już odmienione. Nowe, dziewicze ślady. Pal licho, że już ciemno! Czołówki na głowę i w drogę! Nogi aż same się rwą. Bracia turyści – przybywajcie!

Nie sposób się zgubić! Koniecznie trzeba zajrzeć do Mostowic, na przejście graniczne. Tam za Dziką Orlicą, wznosi się pasmo Gór Orlickich z Wielką Destną.

Sympatyczna ścieżka przez bór świerkowy. Monokultura, monokulturą, ale z uwagi na znaczne oddalenie od cywilizacji, zwierza w lesie pełno. Tropy jeleni, saren i zajęcy tworzą gęstą siatkę. Krzywodzioby świerkowe trajkoczą w koronach, a dzięcioł czarny rozpruwa kolejne drzewa.

Zjeżdżając, poczułem w pewnym momencie silny zapach świeżo ściętego drzewa. Rozejrzałem się w poszukiwaniu źródła zapachu, a tam dzięcioł czarny urządził sobie stołówkę wydziobując ogromną dziurę u podnóża świerku. Wióry tak intensywnie pachniały, że nie mogłem sobie odmówić i zasypałem nimi cały worek po śniadaniu. Zabrałem do domu tą odrobinę lasu i Gór Bystrzyckich, aby ten zapach przedłużył wspomnienie weekendowej eskapady.

Ambona w drodze na Jagodną. Fajne miejsce, aby zjeść śniadanie i rozejrzeć się po Kotlinie Kłodzkiej.

Zawalone śniegiem Góry Bystrzyckie. Miałem obawy, czy po świeżych opadach śniegu dam radę podjechać samochodem na Przełęcz Spaloną. Ale dałem rady. W tym samym czasie w zabytkowej Bystrzycy Kłodzkiej, u stóp tych gór, były na ledwo przejezdnych ulicach, po prostu całe góry śniegu.

I na koniec filmowe wspomnienie z pobytu w Górach Bystrzyckich. Bracia turyści – przybywajcie!

Pomimo zimy wszędzie widać ślady życia. Jakieś tropy, wykopane w trawie, norki, buchtowiska.  Licznie odzywają się dzięcioły, a najwięcej przyjemności sprawiają gile i sikorki czubatki.

Momentami chwyta siarczysty mróz. Kijki aż skrzypią w śniegu i grają swoją muzykę.

Góry Stołowe, to oczywiście Skalne Grzyby i różne inne formacje skalne.

Pokój z widokiem na Szczeliniec Wielki. Niestety sobotni ranek był taki pochmurny, że nici z tych widoków. Tylko mgły.

[Wpis przygotowałem na telefonie Samsung Galaxy S grzejąc się po powrocie do schroniska. Jak zwykle z techniką poszło coś nie tak i dopiero dzisiaj mogę go opublikować. Zdjęcia robione komórką oczywiście ;) Właściwe fotografie właśnie kopiują się na dysk.]

Wystarczy wejść na mój facebookowy fanpage http://www.facebook.com/TenPieknySwiat i napisać, co się Tobie podoba w Górach Stołowych. Najtrafniejszą wypowiedź wytypuje Sierotka Marysia i ta osoba otrzyma darmowe zaproszenie do Pasterki.

A co potem? A potem, to już tylko zaszyć się daleko od cywilizacji, radować się przyrodą i zimowymi spacerami. Polecam na nartach, od tego jest w Pasterce wypożyczalnia nart, ale na nogach też przecież jest dobrze. Lub z dzieckiem na saneczkach :)

Do zobaczenia w Pasterce!

18 grudnia, czyli w najbliższą sobotę odbędzie się inauguracja sezonu biegówkowego! Przygotowane ratrakiem profesjonalne trasy narciarskie czekają na wszystkich miłośników narciarstwa biegowego wraz ze swoimi rodzinami i znajomymi. Kto jeszcze nie przeżył przygody ze swobodnym, niczym nie ograniczonym poruszaniem się na nartach po trasach i po puchu, na przełaj gdzie oczy poniosą, teraz ma szansę.

Organizatorem Otwarcia Sezonu Biegówkowego jest Schronisko w Pasterce. Przycupnięte na końcu świata, w cichej i spokojnej wiosce skutecznie odgradza się od zgiełku cywilizacji. Wokół tylko przyroda ze sterczącą majestatycznie bryłą Szczelińca Wielkiego i Małego.

Dlaczego warto zjawić się w Pasterce?

• Będą czekać tam na nas przygotowane trasy biegowe. Przecież nie tylko Jakuszyce i Góry Izerskie są na świecie. Ziemia Kłodzka nadaje się idealnie na narty biegowe i śladowe i czeka na swoich odkrywców
• 50% rabatu w wypożyczalni nart biegowych w Pasterce! Nie masz sprzętu, a chcesz spróbować? Chcesz zachęcić żonę lub dziecko? To tym razem masz to za pół darmo.
• 2 darmowe noclegi mam do rozdania specjalnie dla czytelników tego bloga. Co trzeba zrobić, aby je dostać czytaj w następnym blogowym wpisie.
• Dobre towarzystwo, dobra zabawa na świeżym powietrzu i dobre humory.

Wielokilometrowe, łatwe technicznie trasy biegowe prowadzą przez teren Parku Narodowego.

Jak tu się nie oprzeć takim widokom zimowej aury?!

Przy okazji narciarskiej, zimowej wędrówki z aparatem fotograficznym wraca się z setkami ciekawych kadrów.

Ratrak. Takie maszyny przygotowują kilkadziesiąt kilometrów taras biegowych w Górach Stołowych.

Ostateczny kształt, Kotły uzyskały podczas zlodowaceń i stanowią coś unikalnego w polskiej przyrodzie. Surowość skalnych ścian i głęboka przepaść zapierają dech w piersi.

Monochromatyczny wręcz krajobraz. Chyba najbardziej dzikie miejsce Karkonoszy.

Śnieżne Kotły były świadkiem licznych wypadków. Górną krawędź ogrodzono łańcuchem i nie radzę nikomu go przekraczać. Najbardziej chyba pechowy wypadek miała turystka zdmuchnięta gwałtownym podmuchem wiatru prosto w przepaść. Do historii przeszły wypadki dwóch osób, które pomimo upadku w czeluść, wyszły z tego żywe i nic im się nie stało!

Do kotłów można bezpiecznie zaglądać ze specjalnych platform. Człowiek wydaje się taki maleńki w zestawieniu z ich ogromem.

Pod wpływem wiejącego wiatru niosącego drobinki śniegu, tworzą się zdradliwe i śmiertelnie niebezpieczne nawisy.

Należy je obchodzić z jak największej odległości.

U stóp Śnieżnych Kotłów, na terenie przepływu lodowca i oddziaływania moreny dennej pozostały jako pamiątka stawy polodowcowe. W tle widać bardzo ciekawe z punktu widzenia geologicznego i przyrodniczego Góry Kaczawskie.

Szlaki turystyczne i letnie ścieżki rowerowe, zimą zamieniają się w regularnie przygotowywane ratrakiem trasy narciarskie.

W Górach Izerskich pojawiło się w tym roku już pełno śniegu.

Trasy biegowe w Jakuszycach zaroiły się od narciarzy.

Pogoda dopisywała jak na zamówienie.

Schronisko Orle jest celem każdego początkującego narciarza. Dotarcie tu, to pierwszy narciarski sukces. W pogodne weekendy droga jest pełna narciarzy, a ruch odbywa się dwoma pasami jak na ulicy.

Samolot, czyli popularne wzniesienie z bardzo długą przecinką. Kiedy pierwszy raz w życiu dotarłem tutaj w pewien majowy weekend, wraz z moją dzielną rodziną na rowerach, spotkaliśmy narciarzy biegowych wykorzystujących ostatnie płaty śniegu. Tak długo potrafi on tutaj zalegać!

Żeliszów leży na Dolnym Śląsku, w gminie Bolesławiec. Kościół zbudowany jest na planie elipsy. Dwa pięta empor przynoszą na myśl Kościół Pokoju ze Świdnicy, albo z Jawora. Powstawał w latach 1796-1797, zaprojektowany przez Carla Langhansona, projektanta Bramy Brandenburskiej. Obecnie kompletnie zdewastowany i w stanie ruiny. Ukradziono ołtarz, chrzcielnicę. Powyrywano płaskorzeźby. Budynek grozi zawaleniem.

Zabytek najwyższej klasy historycznej i architektonicznej można w chwili obecnej kupić za przysłowiową złotówkę, ale jego renowacja pochłonęłaby miliony.

Oglądać należy oczywiście z muzyką i na pełnym ekranie. Tego, kto dotrzyma do drugiej minuty, po prostu wgniecie w fotel z wrażenia! To jeden z najpiękniejszych zabytków Dolnego Śląska. Czy ktoś go uratuje?

TheChapel. A short film. from Patryk Kizny on Vimeo.

Więcej o zabytku można przeczytać tutaj. Włosy się na głowie jeżą.

Nietoperze podkowce małe w Wapienniku Łaskawy Kamień (Ziemia Kłodzka, niedaleko Jaskini Niedźwiedziej w Kletnie).

Dzień dobry :) i w końcu słoneczny!
Trafiłam przypadkiem na Pana stronę i jak nigdy niczego nie wysłałam na żaden konkurs, tak teraz sobie pomyślałam „czemu nie?” :)

Zdjęcie zostało zrobione w Złotym Potoku na polu namiotowym. Buty bezpieczenie pływały na butelkach, nasz namiot przypominał w pewnej chwili łóżko wodne :)
Wrażenia – niezapomniane..

Aleksandra O.

Złoty Potok, to naprawdę urocze miejsce i koniecznie każdemu polecam Jurę Krakowsko-Częstochowską.

Przypomniała mi się moja podobna przygoda związana z ulewą. Spaliśmy wtedy w maleńkim namiocie, jeszcze z „tamtej” epoki na campingu w Polanicy. Przyszła burza i deszcze. Woda przybrała i zaczęła wdzierać się do środka namiotu. Gdy już było pewne, że nam wszystko zaleje, ewakuowaliśmy się do pobliskiej świetlicy. Tam, razem z innymi utopcami przetrwaliśmy do rana śpiąc na stole do ping-ponga. To była ta sama świetlica, gdzie kilka lat wcześniej, jako nastolatek słuchałem Listy Przebojów Programu III-go, a potem dyskoteka. Niezapomniane chwile, które zostają w pamięci na zawsze.

W powietrzu czuć jednak bardziej zapach komercji, niż budowli z średniowieczną tradycją. Bilety do tanich nie należą, a wszystkie dodatkowe atrakcje jak Sala Tortur, Podzamcze, są płatne dodatkowo.

W zamku urządzono hotel i sale konferencyjne. Kto szuka spokoju i odosobnienia, musi udać się nad Zalew Leśniański i tam spojrzeć na górujący na wzgórzu obiekt. Na pewno romantyczna i przyjemna będzie kąpiel, połączona z podziwianiem wzgórza zamkowego wraz z otoczeniem.

Nastrojowa sypialnia z drzwiczkami z przodu, w które jak głosi przewodnik, przychodzący do pani zamku adorator, musiał zapukać „czymś” twardym, aby zostać wpuszczonym do łoża.

Witraże nawiązujące do tradycji rycerskich.

Nastrojowe schody na zamkowym dziedzińcu.

W takich to uroczych zabudowaniach, wkomponowanych w wieże obronne mieściły się pokoje mieszkalne.

Urocze zaułki Zamku Czocha.

A tajemniczy korytarz prowadzi prosto do …

… sali tortur.

A oto jak Zamek Czocha powiązany jest z gnejsową skałą, na której go postawiono.

Zapraszam na Dolny Śląsk.

Długo, długo, przejeżdżałem zawsze bokiem, nie mogąc nigdy jakoś zajrzeć tam po drodze. Aż do pamiętnego dnia, kiedy po zaparkowaniu auta na Przełęczy Puchaczówka, szlak powiódł nas trochę pokrętną drogą przez Igliczną, wprost nad Wodospad Wilczki do Międzygórza.

Prawdziwy rozkwit Międzygórze zawdzięcza księżnej Mariannie Orańskiej – córce holenderskiego króla Wilhelma I. To właśnie ona spowodowała, że powstały tutaj malownicze domki w stylu tyrolskim i szwajcarskim, ścieżki spacerowe i pozostała infrastruktura turystyczna. Najważniejsza z nich, pozostała do dziś, to Schronisko na Hali pod Śnieżnikiem. Kto był, to wie co mam na myśli. Kto nie był, niech koniecznie zaplanuje tam swoją weekendową wycieczkę. Pięknie jest o każdej porze roku, podłoga skrzypiąca jak nigdzie, a kuchnia wyśmienita.

Najstarszy zachowany w Międzygórzu budynek, to kościół św. Józefa.

Murowany kościółek na wzgórzu. Byliśmy świadkiem przygotowań do ślubu. Nic dziwnego, po prostu wymarzone na to miejsce.

Ciekawa architektura.

A to jeszcze ciekawsza architektura. Takiego drewnianego cudaka, to jeszcze nie widziałem.

Najbliższe atrakcje to Wodospad Wilczki, Sankuatrium Igliczna (jakoś niezbyt przyjazne turystom), Schronisko PTTK pod Igliczną (piękny widok z tarasu na pasmo Śnieżnika) i Ogród Bajek.

Zachwycają budynki sanatoriów. Jakoś kojarzą mi się one od razu z Sokołowskiem, z polskim Davos.

Koniecznie należy odwiedzić to miejsce i poczuć jego atmosferę. Usiąść na tarasie kawiarni w centrum i chłonąć ten moment popijając kawę lub zajadając lody. Na szczęście, nie jest zalane jeszcze turystami, więc każdy znajdzie tutaj przyjazny klimat i kącik dla siebie.

Wodospad rozpadł się trochę po ostatniej wielkiej powodzi w 1997 roku i ma obecnie dwadzieścia dwa metry wysokości. Woda spada w dół i rzeźbi obszerny kocioł eworsyjny, a potem przebija się w dół fantastycznym kanionem.

Kanion na rzece Wilczki powstał w wyniku erozji wstecznej. To znaczy rzeka spadała wodospadem i wymywała jego próg centymetr po centymetrze. Obecnie bardzo ostro wcięty kanion aż kusi, aby zejść tam na dół i przejść się w bród rzeką.

Wodospad Wilczki wraz przyległym lasem bukowym wszedł w skład rezerwatu. Chroni on nie tylko przyrodę nieożywioną, ale także ciekawą roślinność.

A oto ja. Kiedyś chodziłem z taką szafą, w drodze na Śnieżnik, na Najpiękniejszy Wschód Słońca (no w końcu kiedyś muszę zabrać się za tą relację).

Rzut oka w otchłań.

Teren wokół wodospadu jest fajnie zagospodarowany. Są schody, barierki i tablice informacyjne.

Oglądając ten niewielki i sympatyczny wodospad nasuwają się od razu porównania z innymi. I od razu nasuwają się refleksje. Jak niewielkie w skali świata są nasze wodospady i inne atrakcje przyrodnicze. Co to jest dwadzieścia metrów wysokości w porównaniu do wysokich na kilkadziesiąt metrów wodospadów alpejskich, szerokiej na kilkaset metrów Niagary, czy wysokich na kilometr wodospadów w Południowej Ameryce. Ale osobiście nie jetem maniakiem wyżej-dalej-szybciej, a cenię sobie swojskość i nastrój. A tego tutaj nie brakuje. Jest pięknie.

Do map wydawnictw Compass, czy Plan, jeszcze daleko, ale już przynajmniej można rozejrzeć się po terenie nie wychodząc z domu.

Przestawiane mapy ze szlakami turystycznymi można zobaczyć pod linkiem poniżej:
http://www.zumi.pl/namapie.html?&loc=wis%B3a&Submit=Szukaj&long=19.0120352&lat=49.756672&type=3&scale=6&svActive=false

Jagodna, to najwyższe wzniesienie Gór Bystrzyckich. Położona niedaleko Przełęczy Spalona, gdzie rozpościera się sympatyczne schronisko turystyczne.

Na dach Gór Bystrzyckich, prowadzi niebieski szlak turystyczny nadający się znakomicie na rower i na narty biegowe/śladowe. Zresztą różnych dróg w tych górach dostatek i można kręcić się tutaj prawie że bez końca.

Od niedawna, w Górach Bystrzyckich utrzymywana jest regularna sieć przygotowanych, ratrakowanych tras narciarskich! Są to trasy biegowe na bardzo dobrym poziomie. I jak to z człowiekiem bywa, do dobrego łatwo się przyzwyczaić. Tak żeśmy się rozpasali, że zamiast torować dziewiczy jeszcze po niedawnych opadach śniegu szlak, przeczekaliśmy chwilę, aż nadjechał Pan i nam ten ślad tam przed nosem założył!

Górę Jagodna można określić jako spokój i piękno. W Górach Bystrzyckich byłem kilka razy i nigdy żywego ducha turystycznego nie spotkałem. Rozległe przestrzenie porośnięte rzadką buczyną i młodym świerkowym lasem. W dali na wschodzie piętrzy się masyw Śnieżnika połączony Żmijowcem z obłym stożkiem Czarnej Góry. Idealnie widać położone na Hali pod Śnieżnikiem schronisko i kupę kamieni na szczycie. Lubię tak sobie z boku spoglądać na odwiedzane wcześniej miejsca i chwilą zadumy uczcić spędzane gdzieś tam chwile.

Nie duża różnica wysokości, a klimat zmienia się gwałtownie. Kilkaset metrów przed szczytem robi się zdecydowanie zimniej. Wysoko w górze sterczące korony buków pokryte są szadzią, a ich pnie roztopioną i zamarzniętą z powrotem wodą wyglądają niesamowicie.

Wieża widokowa na szczycie Jagodnej, z niezrozumiale dla mnie brzącym napisem: Sowa.

Pod wieżą znajduje się drewniany stolik i dwie ławy. Idealne miejsce na spożycie posiłku przed dalszą drogą i delektowanie się chwilą pośród gór i lasów.

Przygotowane trasy narciarskie żegnają tutaj niebieski szlak turystyczny i fantastycznym zjazdem w kierunku północnym sprowadzają na biegnącą po warstwicy drogę. Lekko, łatwo i przyjemnie. No może łatwo jak jest świeży śnieg, bo na zmrożonym, to by tu była walka o przeżycie.

Krajobrazy są takie, że zapierają dech.

Wytyczona pętla zatacza koło i powraca na niebieski szlak. Tutaj, to już tylko prosto w dół bez żadnego zatrzymywania się. Przestrzeń, pogoda, błękit nieba, cisza i spokój. Jednym słowem – frajda! Nie mogłem się nie oprzeć, aby nie nakręcić choć minutowy filmik. A z kilku takich filmików połączonych razem, wyszedł mini reportaż, który najlepiej oczywiście oglądać w HD.

Na całej trasie jest tylko jeden trudny, bo w pewnym miejscu stromy odcinek. Tuż na koniec zjazdu, przed Schroniskiem na Przełęczy Spalona. Prowadząca prosto przez las droga, stopniowo staje się coraz bardziej pochyła. Jest miękko, więc dziś nie ma większych problemów, ale przy innym śniegu … Biegówki pozbawione metalowych krawędzi, nie są wymarzonym narzędziem do zjazdów i do wytracania szybkości, ale raczej do jej nabierania. I jak na czas nie zdecydujesz się po prostu przewrócić lub samemu nie skoczysz w zaspę, to możesz całkowicie stracić panowanie nad nartami.

A na koniec wylatujesz z lasu wprost na „stadion”. Zataczającą niedużą pętle, trasę narciarską przygotowaną na polanie przed schroniskiem. Kto jeszcze nie ma dosyć, komu jeszcze mało (a komu nie jest mało?), to przy ostatnim blasku słońca, już pod pierwszymi gwiazdami, może sobie jeszcze robić „dożynki”, aż do oporu. I jeszcze. I jeszcze. I jeszcze.

Zachodzące słońce zalewa trasy biegowe na polanie morzem barw.

Gąszcz borów świerkowych porastających stoki Jagodnej.

Niebosiężne świerki Gór Bystrzyckich.

Samotna ambona na stokach Jagodnej.

Leśne ludziki? Krasnoludki? Śnieżne dziatki? A może zwykłe choinki?

Góry Bystrzyckie. Uffff, jak tu biało!

Kogel mogel błękitu, szadzi, śniegu i lodu na szczycie Jagodnej.

Zachodzące słońce jest w stanie wyczarować każdy kolor. Różowe niebo? Nie ma problemu! Nic tylko stać i rozdziabiać buzie ze zdziwienia.

Przełęcz Spalona, w Górach Bystrzyckich zalana wprost nierealnym światłem. Pod takim różowym niebem pokrytym gwiazdami, to się raczej nie chce wracać do schroniska na noc. Te kreski na śniegu na skraju polany, to przygotowane jak spod igły narciarskie trasy biegowe, więc choćbyś już nie miał siły odbić się kijkami, to musisz, musisz, musisz, bo to takie wspaniałe uczucie.

Już sam podjazd do Karłowa Szosą Stu Zakrętów dostarcza niesamowitych wrażeń.

Drogą tą podjeżdżałem wielokrotnie w okresie letnim. Dziś jechałem zimą i muszę przyznać, że jest jeszcze piękniejsza. Ogromne, metrowe zaspy po obu stronach jezdni, opadające pod ciężarem śniegu konary drzew, pod którymi przejeżdża się jak przez bramę do tajemniczego, leśnego świata, oraz ogromne bloki skalne i iglice wyrastające dosłownie metr od szosy. Jakże żałowałem, że byłem sam i nie mogłem się z nikim podzielić moimi wrażeniami. Właściwie, to co kilka metrów trzeba by zatrzymać samochód, wysiąść i zrobić sobie pamiątkowe zdjęcie. Cóż, to jeden z tych momentów, które nie da się nigdzie uwiecznić, ale zostają one także w naszej pamięci, jakby wywołane na kliszy fotograficznej.

W Karłowie kolejny magiczny moment, którym zawsze jest spotkanie ze Szczelincem Wielkim i Szczelincem Małym.

Parkuję na ogromnym placu przed punktem informacji turystycznej i wypożyczalnią nart biegowych. He, he, nieźle musiałem wyglądać. W tej stolicy Gór Stołowych i w środku sezonu, wysiada z samochodu gościu w garniturze i dopytuje się o stan tras biegowych. Kierowca ratraka oświadcza, że wszystkie trasy są przetarte, więc już wiem, że dam radę na wielką pętle przez Skalne Grzyby, aż do Pasterki.

Szybki striptiz na parkingu i już wyskakuję odpowiednio ubrany i wyekwipowany na całodzienną, mroźną trasę. Operator ratraka nie kłamał. Trasy fajnie przygotowane, podobnie jak w Górach Izerskich, czy Górach Bystrzyckich.

Pierwsze sympatyczne spotkanie, to cała klasa szkoły podstawowej w Ścinawce Średniej na nartach biegowych. Chwała im za to, że mają takich fajnych wychowawców, którzy im takie przyjemności organizują.

Przelatuję łąkę na której fotografowałem w lecie pełnik europejski i zagłębiam się w las.

Trasy biegowe są bardzo dobrze oznaczone. Ustawiono mnóstwo słupków z drogowskazami i mapkami. Proponuję każdemu, kto czuje się na siłach wybrać trasę zieloną: Karłów – Batorówek – Skalne Grzyby – Pasterka – Karłów. Jest co pracować kijami, ale nikt nie będzie żałował!

Ratrak przygotował bardzo szeroki tor pod łyżwę i pojedynczy pod narty klasyczne. Mało ludzi pieszych, nikt nie zadeptuje.

Pojawiają się pierwsze formacje skalne.

Dopiero teraz w zimie, rzuca mi się w oczy ubogi skład gatunkowy lasów. Świerk, świerk i jeszcze raz świerk. Potężna monokultura świerkowa, sztucznie nasadzona ręką człowieka, także i tutaj jest pomału przerabiana przez całe pokolenia korników.

Po jakiś ośmiu kilometrach dojeżdżam do Batorówka. Czas na przerwę śniadaniową i kubek herbaty. Wszystkie te miejsca przywodzą liczne wspomnienia z dzieciństwa, z młodości, oraz te całkiem świeże, sprzed miesięcy.

Mijane szlaki turystyczne, prowadzące bezpośrednio pomiędzy Skalne Grzyby, są kompletnie nie przetarte. Gdzie ci wszyscy turyści? Pierwotnie miałem zamiar zejść z przygotowanych tras i puścić się właśnie tędy, ale krótki dzień wymusza zmianę planów. Jeśli zacznę torować, to na parking wrócę o północy.

Skalne Grzyby.

Przecinam Szosę Stu Zakrętów i zagłębiam się w ciut bogatsze przyrodniczo lasy. Pojawiają się okazałe jawory, buki i starsze, wyrośnięte świerki. Towarzyszą mi sikorki sosnówki i czubatki. Nad drogą przemyka kruk i dzięcioł czarny.

Skały nad Wodospadami Pośny.

Trasa rowerowa, zamieniona na zimę w tory narciarskie wychodzi na odkryte pole.

Dokładnie w tym momencie słońce wychodzi spod gęstych, nisko wiszących chmur i chowa się za horyzontem.

Zachód słońca jak zwykle dostarcza mocnych wrażeń.

W dole już widać dymy wsi Pasterka. Przycupnięte na końcu świata schronisko choć puste (w ferie!!!), to rozgrzewa kominkiem i kubkiem kawy.

Szczeliniec Wielki tonie w nocy i we mgle. Na szczycie majaczy pojedyncze światełko schroniska. Odżywają liczne wspomnienia.

Droga do Karłowa zakręca dziwnie w prawo. Byłem pewien, że trasa prowadzi znaną letnią ścieżką rowerową, a ona skręca i skręca coraz bardziej pod granicę z Czechami.

W dali bije łuna Karłowa. Aż dziw, że tak mała osada jest w stanie wyemitować tyle światła. Rozpogadza się, poprzez dziurę w chmurach świeci czerwona planeta – Mars.

O świetle czołówki zjeżdżam z pól do Karłowa. Na ulicy ogromne zaspy i krążące luzem psy.

Docieram do parkingu. Termometr pokazuje minus piętnaście stopni. Jestem jednak idealnie ubrany na takie warunki i nie czuję mrozu. Dotykam językiem spierzchniętych warg. Tylko one dzisiaj troszkę ucierpiały. Jeszcze pozostaje odśnieżyć auto i zjazd drogą do Kudowy Zdrój. Wybrałem ten wariant, jako najbardziej przejezdny. Trzy godziny jazdy, 220km i jestem w domu.

Zapis śladu trasy biegowej w GPS.

Profil śladu trasy biegowej. Generalnie jest płasko i bez większych emocji na zjazdach.