Bazaltowe miasto Bosra
Bosra, sto lat przed Chrystusem została założona przez Nabatejczyków, słynnych budowniczych potęgi Petry. Jak i inne miasta regionu, Bosra przechodząc z rąk do rąk, trafiła do Rzymian, pod których rządami rozkwitała dalej, a w końcu przejęli ją muzułmanie i swoją świetność zakończyła pod panowaniem Imperium Otomańskiego.
Znakomicie zachowany teatr rzymski z II wieku n.e. dla 15 tysięcy widzów, zamieniony na twierdzę i otoczony fosą.
Teatr – twierdza.
Bosra znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO Syrii.
Dużo miejsca zajmują rozległe łaźnie rzymskie, niegdyś bardzo ważna instytucja, nie tylko dla utrzymania higieny, ale także życia towarzyskiego.
Głównym budulcem w Bosra był bazalt, skała pochodzenia wulkanicznego. Miasto ma unikalną, czarną barwę murów.
Oto jak wygląda ochrona zabytków w Syrii. Wpisana na listę UNESCO Bosra zamieszkiwana jest przez licznych mieszkańców. W antycznych budynkach, zaadoptowanych jako tako, mieszkają setki osób. Na placach dzieci grają w piłkę nożną, mając starożytne kolumny za bramki!
Jakie widoki i jakich mieszkańców można spotkać zapuszczając się odważnie w boczne uliczki Bosry. Wynikiem mikroplenerku fotograficznego, małego skoku w bok z dala od całej naszej grupy, są fantastyczne portrety dzieci. Były wspaniałe. Zaprosiły nas na swoje podwórko, pokazały dumę swojej zagrody, czyli indyka (tak, tak, w obiektach UNESCO hoduje się indyki!), bez końca pozowały do aparatu.
Młody, dumny motocyklista.
W takiej restauracyjce można się napić pysznej herbaty. Oczywiście nie powinna ona kosztować więcej niż złotówkę. Ileś tam syryjskich dinarów, no ale dla przemieszczających się szybko turystów wymyślono prostszą walutę – One Dolar.
Uliczny sprzedawca soku z wyciskanych owoców, z pomarańczy i granatów.
Zarabiać na życie trzeba uczyć się od najmłodszych lat. Na szczęście pracy nie trzeba daleko szukać, bo codziennie nadciąga nowe źródło świeżej gotówki.
W mieście, które zamieszkiwało kiedyś 80000 ludzi, pozostała garstka, wkomponowanych w ruiny mieszkańców.
Typowa ulica.
Część starożytnych domów jest opuszczona, a część zamieszkana.
Warsztat pracy malarza i od razu jego dom, sypialnia, salon i sklep.
Polub to!
Jacku,bardzo dziękuję za milą wycieczkę po tym historycznym zakątku świata.Nie tylko miejsce interesujące,ale i nieodlączna ich częsć,czyli LUDZIE skladają się na ciekawą calość.Pozdrawiam
Kolejne fascynujące miejsce,które ciekawie nam pokazałeś. Widzę kilka moich ulubionych zaułków. Dzieciaki faktycznie urocze,szkoda,że czasu na zwiedzanie kurnika było tak niewiele :-) Ślinka mi cieknie , jak patrzę na soczyste granaty, podobno sok ze świeżych owoców jest przepyszny, trzeba to będzie kiedyś sprawdzić.
Miejsce naprawdę niezwykłe-obok kamiennej niemej historii, toczy się życie współczesnych Syryjczyków. I sama już nie wiem, czy bardziej mnie zachwyca klimat,jaki tworzy owa integracja, czy oburza,że takie miejsca są zwyczajnie dewastowane, a rząd Syrii chyba niewiele robi, by temu zapobiec.
Kurnik pierwsza klasa!! A z jaką pasją ten mały chłopczyk chwalił się swoim indykiem, jakby to był skarb jakiś największy! Dziewczynki też pierwsza klasa, uśmiechnięte, towarzyskie. Żal było odchodzić, nie zgłębiwszy dalszych tajników życia w starożytnym mieście Bosra.
Faktycznie, nie pomyślałem, czy ma mnie to śmieszyć, zachwycać, czy oburzać, że w zabytkach takiej skali mieszkają normalnie sobie ludzie. Na teraz moje odczucia wyglądają tak: puki nie zabija ich komercja i nie przeistoczyli się całkowicie w turystyczne hieny i puki Syria robi coś w ochronie tych zabytków, to taka symbioza mi się podoba. Coś unikalnego.
Piękna starożytna część miasta, piękne zabytki warte odwiedzenia, a herbatka w uroczej kawiarni była bardzo dobra.
Żałuję, że nie spróbowałam soku z wyciskanych owoców. :)
Przy okazji oglądania zdjęć miejsc opustoszałych przypomniało mi się jak w Pompejach odkryto na murach napisy z życia codziennego w stylu Titus kocha Fabię. Zawsze takie „drobiazgi” najwięcej mi mówią o mieszkańcach.
oj, to są takie smaczki, przy których najdłużej się zatrzymujemy. Ukazują nam, przemądrzałym mieszkańcom XXI cywilizacji, że tysiące lat temu ludzie myśleli tak samo jak my, także mieli pragnienia, uczucia i marzenia.
Nawiązując do ostatnich wypowiedzi dorzucę i ja swoje”trzy grosze” Reklama ścienne byla w Pompejach praktyką nagminną. Informowano w ten sposób m.in.o działalności zakladów kąpielowych(takie jest tlumaczenie),walkach gladiatorów ze zwierzętami itp. Własciciele domów ostrzegali zaś (też na ścianach): Zabrania się pisać tutaj.Biada temu,czyje imię zostanie tu upamiętnione.Nie przyniesie mu to szczęścia.
Lepszy jeszcze jest statut cechowy krakowskich kupców z16 w.,no ale to akurat nie z tym tematem jest związane.