Mistyczne Karkonosze
W góry chodzę po to, aby doświadczać właśnie takich mistycznych wrażeń. Obcowanie z przyrodą jest jakby wgłębianiem się we wnętrze siebie. Wędrujemy i wtapiamy się pomału w jej część. Zostawiamy za sobą cywilizację, staramy się, aby zmysły odfiltrowywały wszelkie widoczne jej znamiona, po to, aby móc spokojnie wsłuchać się w szum wody w strumyku, w mowę wiatru na gałązkach świerka i na znaki rysowane na niebie przez zachodzące słońce. Iść przed siebie, nie przejmując się zbytnio celem i czasem.
Gdzieś z głębi boru górnoreglowego ledwie wynurza się z drewniana kładka, prowadząca dalej i dalej poprzez zasnute tajemniczą mgłą stoki Karkonoszy do wnętrza polodowcowego kotła.
Umarły las straszy we mgle kikutami połamanych niczym zapałki pni.
A bór zachwyca nas swoją potęgą, spokojem i majestatem.
Polub to!
Byłam ostatnio w Karkonoszach po ponad 15 latach i byłam zdziwiona jak zostały zalesione. Kiedyś straszyły wyschniętymi podumarłymi kikutami, a teraz zaskoczyły mnie zielenią i młodymi choinkami. Programy zalesiania, w których jeszcze w szkole obowiązko musiałam brać udział, przyniosły efekty! Jednak na twoich zdjęciach dominują właśnie kikuty, celowo? Obumare drzewa widziałam raczej pojedyńczo. Szłam trasą od Świątyni Wang do Pielgrzymów, Słoneczników i na Samotnię. Z jakiego rejonu Karkonoszy pochodzą twoje żdjęcia?
Witaj, Karkonosze rzeczywiście są bardziej zielone, niż 20 lat temu. Dużo poodrastało, ale miejscami także dużo pozostało umarłych drzew. Te właśnie starałem się uchwycić na zdjęciach jak wychodzą z mgły. Zdjęcia z mojego ulubionego zielonego szlaku, który trawersuje całe pasmo Karkonoszy od północnej strony. Pozdrawiam.